In the heat of the night

Light a campfire and everyone’s a storyteller.

De zomervakantie, de perfecte tijd om samen met je vrienden of familie gezellig nieuwe herinneringen te maken. Als ik aan de zomer denk, denk ik aan een kampvuur met mensen errond die je het liefst hebt. Een kampvuur op een verlaten strand naderend naar de nacht.

Ik kan mij voorstellen hoe ik in het zand kan zitten kijken naar het vuur in de nacht die je enige levensbron voorsteld.  Hoe de vonkjes in het rond springen, net als vliegjes bang voor de warmte. Of hoe we samen met een biertje in de hand lekker onnozel doen en lachen met elkaar.

Hoe de tijd vliegt zonder dat we het beseffen. Maar het leukste van al, hoe je ’s morgens wakker wordt in de armen van je geliefde aan het strand met de gedachten dat je net een van de beste nachten van je leven beleefd hebt. En dat het allemaal werkelijk was.

 

The knowledge of human nature

Sommige mensen kunnen zo stom zijn. Ze kunnen je een mes in de rug steken en vervolgens vragen: wat is er, waarom ben je boos, wat heb ik nou weer gedaan?

Ik zit in een richting waarbij ik een vak heb genaamd psychologie. In dit vak leerden we afgelopen jaar over de mens maar ook over mensenkennis. Iedereen heeft mensenkennis maar de ene persoon meer dan de ander. Dit is wat ik zo fascinerend vind aan de mens. Je hebt verschillende factoren die meespelen in de mens om te bepalen hoeveel mensenkennis je nu in werkelijk hebt. Dit kun je niet met een getal exact bepalen, dit moet op het gevoel gaan.

Een eerste factor die kan meebepalend zijn voor mensenkennis is je leven zelf. Je kan een leven lijden waarbij je veel mensen hebt geholpen en geluisterd hebt naar deze mensen zonder dat je het beseft dat je ze aan het helpen bent. Je kan ook een job hebben waarbij het belangrijk is sociaal vaardig te zijn op een gepaste manier. Hierbij kan ik het illustreren aan de hand van een voorbeeld van Mr. Bean. Dit is een personage die ik nog herken uit mijn jeugd met zijn grapjes en streken dat hij uithaald zonder dat hij beseft dat hij verkeerd is.

In bovenstaand filmpje krijg je te zien hoe mr. Bean omgaat met de medemens. Hij heeft niet door dat zijn gedrag niet voldoet aan de normen en waarden van de maatschappij waarmee de andere mensen opgevoed zijn. Hij is er zich niet van bewust dat het niet gepast is om zo met de mensen om te gaan alleen om zijn bestwil. Hij vernedert de vrouw die in het gips zit door non – verbale communicatie. Je ervaringen die je hebt kunnen ook een rol spelen met hoe je de wereld ziet of kunnen je persfectief veranderen waarop je mensen of de wereld op zich bekijkt.

Nu zal ik twee verschillende mensen bespreken die het tegenovergesteld zijn van elkaar. Persoon 1 heet Julie en is 15 jaar oud, persoon 2 heet Noah en is 18 jaar oud. Ze zijn allebei soort gelijk opgevoed en leven nu allebij onder hetzelde dak. Noah denkt alleen aan zichzelf, hij klaagt en zaagt de hele dagen over hoe moeilijk zijn leven wel is en wat hij vind… Kortom alles draait om hem. Als er iemand anders dan iets zegt tegen hem wordt hij boos ookal is het niet slecht bedoelt. Hij verplaatst zich niet in de andere persoon. Julie is niet zo. Zij helpt waar kan en bij haar komen de mensen dicht bij haar op de eerste plaats, ze luistert en probeert te helpen waar kan. Waneer iemand iets zegt tegen haar weet ze dat er verschillende manieren zijn waarop je het kunt interpreteren.  In tegnstelling tot Noah kan ze zich wel verplaatsen in de andere persoon en weet ze meestal wel welke manier ze iets moet interpreteren naar gelang de persoon. Mensenkennis draait dus niet alleen om levenservaring, leeftijd of geslacht maar ook om erfelijkheid. De ene mens is daar nu eenmaal beter is dan de andere mens.

Bij mensenkennis kunnen er ook fouten gebeuren. Je denkt dat je een persoon goed hebt ingeschat en je hebt al een oordeel klaar maar je bent verkeerd. Een eerste indruk kan bijvoorbeeld bepalen hoe je met die persoon omgaat maar je eerste indruk kan altijd verkeerd zijn, daarom is het belangrijk om iemand een tweede kans te geven. Stel dat er iemand naar je toe komt met een probleem en je wil helpen. Die persoon doet zijn/haar verhaal en hierna kijkt deze persoon je aan, wachtend op een antwoord. Hierbij is het belangrijk om geen eigen ervaringen op te rakelen en deze uit te spuwen. Deze ervaringen kunnen soms helemaal niet relevant zijn met het probleem van deze persoon. Luisteren kan al heel iets betekenen. Een goede stap is om te praten.

Iedereen neemt anders waar en het is niet omdat je iets gezegd of gedaan hebt dat het ook op de manier waarop je denkt, is aangekomen bij de andere persoon. Daarom is het best om hier rekening mee te houden. Volgens mij is mensenkennis iets wat moet geleerd worden maar iets wat ook gedeeltelijk in je genen moet zitten.

Love letter

Lieve schat

als je dit leest, laat het me alstublieft weten. We hebben al veel meegemaakt maar we zijn er ook altijd samen uitgekomen… Net zoals nu, we zullen er samen uitkomen. Het maakt niet uit wat ik ervoor moet opgeven maar ik blijf je graag zien wat je ook doet. Ik hoop dat je dit weet en probeert te onthouden. Je mag altijd bellen en sms’en en zo verder als je het maar kunt laten weten wanneer je me nodig hebt en ik hoop dat wanneer ik ooit eens bij je bent dat je goed zult uithuilen op mijn schouder, als het moet in een stilte. Schat, ik ga niet weg, echt niet. Als ik dit zou doen zou het ons meer pijn doen dan nu… Ooit zal het weer worden zoals vroeger tussen ons, met iedereen maar dan positiever hoop ik. Je bent altijd bij me in mijn hart.

Schat ik zie je echt enorm graag!

Ik mis je.

Liefs je meisje x

Futur love

I never knew just what a smile was worth
But your eyes say everything
Without a single word                                                                                                                             There’s something in the way you look at me

Het moment dat je je eerste liefje hebt, voelt alles nog als kinderspel. Je leven is meestal nog een spel, nog geen verantwoordelijkheid, nog niet om naar te kijken alleen genieten van het leven dat je op dat moment hebt. Mijn eerste vriendje had ik toen ik net 14 jaar was. Na een maand denk je amai, ik heb al een maand een vriendje. Maar na een paar maanden loopt er toch iets fout en dan blijf je alleen achter. Je werd gedumpt als een baksteen. Je voelt je slecht want je had al een hele leven voorgesteld met die ene persoon maar die wil dit opeens niet meer.

Nu, bijna 3 jaar later ben ik bang om me nog open te stellen tegenover eender wie. De mensen die je het dichts bij zijn willen het liefst de diepst gelegen gedachten te weten komen. Ik heb aan 2 vriendjes dingen gezegd die ik nooit had moeten zeggen. Op dat moment denk je niet aan het feit dat het misschien ooit ook wel fout kan lopen en dat die gedachten die niemand ooit wist niet langer geheim blijven.

Aan de andere kant moet je je ook wel openstellen, anders kan je geen relatie beginnen. In het begin van je relatie ben je altijd wat op je goede. Naar mate je meer dan een half jaar samen bent, krijg je meer het idee van deze persoon meent het echt wel. Ooit heb ik een boek gelezen waarin erin werd vertelt dat iemand een relatie aanging voor een weddenschap… Dat had ik beter niet gedaan, het heeft me alleszins geen goed gedaan op vlak van relaties. Ik sluit me enorm af voor mensen die ik niet ken. Ik kan gemakkelijk dingen verbergen door te lachen, zo ben ik soort van opgevoed. Ik heb altijd het idee gehad dat als je een probleem of iets anders niet zegt dat het niet echt is. Daarom denk ik dat ik alles van problemen voor mezelf hou. Ik heb te snel en te veel dingen gezegd tegen vriendinnen die me ook lieten vallen. Sorry maar mijn vertrouwen is weg. Er zijn maar enkele mensen die de echte ik kennen. Ik kan praten met wie ik wil, mezelf zijn is geen probleem, maar vraag me niet wat ik er van vindt of wat ik denk.

Vandaag ben ik 226 dagen samen met een schat van een vent die me echt het gevoel heeft dat ik eerlijk kan zijn over mijn verleden, heden en toekomst. Hij heeft me doen inzien dat ik meer ben dan iets lichamelijks alleen, iemand die meer is en doet dan alleen lachen in iemands gezicht en verandert naar gelang bij wie ik ben. Hij heeft me doen inzien wie ik echt ben. En nee, niet iedereen geeft zo om me om me dit te doen inzien.

Mensen bouw geen muurtje om je heen maar laat andere je muurtje afbreken, je zult zelf de prachtige gevolgen ervan ondervinden.

Find myself

Sometimes the things that hurt us are the things that make us strongest. A life without experience, in my opinion, is no life at all. And that’s why I tell everyone that, even when it hurts, never stop yourself from living.”
Alysha Speer

Op een avond zit je in je bed aan het denken wie je nu in feite echt bent. Je kunt wel zeggen ik ben met je naam, maar dit is niet de persoon die je echt bent. Je naam bepaalt niet hoe je karakter is,wat je wil, wie je vanbinnen bent en wat je voelt…

Tieners hebben hier het meest problemen mee, geloof me. Ze zitten nog in de fase waar ze willen uitproberen zonder aan de gevolgen te denken. Maar ook volwassen kunnen het spoor kwijtraken. Je kunt je verloren voelen en niemand die weet wat je nu in feite echt meemaakt of meegemaakt hebt. Je kunt niet verwoorden wat je voor je ziet of wat er in je hoofd omgaat, maar wanneer je niet weet wie je bent is het moeilijk om te negeren. Vraag je zelf af wie je bent.

Ik ben zelf nog een tiener die in de laatste 3 – 4 jaar veel te veel heeft meegemaakt. Ik heb dingen gedaan waar iedereen wel spijt van heeft, zoals iedereen denk ik. Mijn ouders zijn gescheiden, mijn mama is vertrokken op mijn verjaardag, ruzie gemaakt met beide ouders, met mijn broer uit elkaar gegroeid zijn, twee stiefbroers (waarvan ik met één nog een koppel ben geweest) en stiefmoeder bij krijgen, om het jaar verhuizen, moeten verhuizen van school, paar keer gedumpt worden, vechten voor mensen die je als een baksteen laten vallen, mensen zien afzien en het ergst van al weet ik nog niet wie ik ben. Ik probeer geen medelijden op te wekken of zo maar het voelt goed om deels te kunnen omschrijven wat er me al zo lang op het hart ligt. Ik zit meer in met mensen die me nauw aan het hart liggen dan met mezelf, waardoor ik om de maand of twee wel eens crash. Ik was te bang om hulp in te roepen, ik dacht dat alles vanzelf wel voorbij ging gaan. Maar dat gaat het dus niet.

Vandaag begin ik om mezelf te vinden, het zal niet makkelijk zijn dat weet ik maar ik wil weten wie ik echt ben. Ik wil geen doorsnee persoon zijn die het normale leven leidt. Ik wil iets betekenen voor deze wereld en hiervoor zal ik beginnen bij mezelf en mensen die belangrijk zijn voor me.

Ik ben benieuwd! X

Beautiful beauty

Everything has beauty, but not everyone sees it.

Ik heb dit onderwerp gekozen omdat dit een gevoelig onderwerp is. Je kan op verschillende manieren naar schoonheid kijken.

We worden allemaal geboren als baby met een heel leven voor zich. Geef toe alle baby’s lijken op elkaar. We groeien allemaal uit met ons eigen karakter en onze schoonheid. We leven in een maatschappij waar schoonheid als belangrijk wordt gezien.

Mensen worden gepest omdat ze op een andere manier mooi zijn. Mensen worden gephotoshopt naar een beeld van hen die dichter bij het ideale ligt. Je beoordeelt ook mensen op hun schoonheid zonder dat je ervan bewust bent. Met wie je omgaat bepaalt nu eenmaal hoe je zelf wordt bekeken door anderen, ook al zijn ze zich hiervan niet bewust.

In deze maatschappij doen mensen verschrikkelijke dingen om dichter bij het ideale te komen. Mensen vermageren drastisch, stoppen met eten, plastische chirurgie.

Waarom? Dat is de belangrijkste vraag. Iedereen is natuurlijk mooi zonder dat ze het zelf beseffen. Sociale media, reclame en films tonen alleen maar de ideale persoon. Je groeit op met het beeld hoe je eruit moet zien. Maar onthoud dit, iedereen is mooi. Ieder kleur van haar, ogen, huidskleur,… Je moet alleen opkomen voor jezelf, tonen wie je bent.

Mensen kunnen je niet vooroordelen zonder dat ze je echt kennen, zonder dat je weten wie je echt bent. Laat je niet misleiden door deze externe factoren zoals de sociale media, zij kunnen niet aan jou tippen.

Social media

‘The more social media we have, the more we think we’re connecting, yet we are really disconnecting from each other.’

JR

Het stereotiepe aan jongeren deze dagen is dat ze te veel bezig zijn met de sociale media. De sociale media kan je helpen met contacten te leggen, houdt je op de hoogte van het nieuws en nog zo veel meer. Maar wat als het een gewoonte of een verslaving begint te worden.

Ikzelf ben een 16 – jarige tiener die veel te veel sociale media had. Snapchat, Facebook, Instagram, Twitter, Weheartit, … Zo had ik in totaal 9  verschillende soorten. Deze bekeek ik ’s morgens, ’s middags, ’s avonds, in het school, in de klas,… Het werd te extreem en pas nu besef ik dit.

We leven in een maatschappij waar we bijna verplicht zijn om sociale media te hebben om te kunnen leven. Daarom heb ik al mijn sociale media van mijn gsm gesmeten en lijdt ik nu een leven zonder deze media. Ik heb alleen nog Smartschool en Messenger over voor school. De rest mag me gestolen worden.

De voordelen van deze verandering zijn fantastisch. Ik heb veel meer tijd over maar ik kom ook te weten wie mijn echte vrienden zullen zijn. Vrienden die je alleen maar kent of waar je alleen maar iets van weet via deze media zijn geen echte vrienden.

Ik ben benieuwd naar mijn verdere leven op een rustigere manier. Hierbij wil ik nog mijn vriend bedanken die me op dit idee gebracht heeft want zelf had ik niet door hoe opslorpend sociale media kan zijn voor je tijd die je hebt.