Naturally?

Mr. Wright…

Wat als niet alles vanzelfsprekend is? Bij deze blog moet je je kunnen inleven in volgend verhaal, hoe dit zou kunnen zijn of welke invloed dit zou kunnen hebben op je leven dat je nu leidt.

Je wordt geboren en iedereen denkt dat je ‘normaal’ geboren bent net zoals iedereen. Maar tegen dat je 5 jaar oud bent heb je al te horen gekregen dat je waarschijnlijk niet lang meer te leven hebt, je organen in je buik zoals je maag, longen, hart,… allemaal wel iets hebben, dat je allergische reacties vertoont bij van alles en nog wat en dat je aan een motorische ontwikkelingsziekte leidt waardoor het moeilijk is om twee dingen te gelijk te doen (bijvoorbeeld op een stoel zitten en iets eten, want je mag niet van die stoel vallen maar je moet eten). Maar hier moet je mee leren leven voor de jaren die nog volgen. Je wordt aangeraden om naar een speciale school gaan (onder lichte dwang) maar jij wilt dit niet. Je wilt opgroeien als een ‘normaal’ kind. Gelukkig hebben je ouders dezelfde mening en sturen ze je naar een gewone lagere school. Maar daar wordt je weer gepest tot je er geen begin meer aan ziet om nog maar op te staan voor nog een dag school… De volgende stap is dus naar een nieuwe school, nog een paar jaar en je moet weer verhuizen naar het middelbaar… Wat maakt het nog uit? Door de jaren heen stel je je minder en minder open voor anderen, je vertrouwt mensen niet snel meer, nieuwe uitdagingen zijn niets voor jou en spijtig genoeg voel je ook dat je anders bent… In de middelbare school wordt je weer gepest… Het wordt zelf zo leuk dat er iemand het idee heeft om je fiets los te zetten. Het nadeel is dat je in het gips zit van boven tot onder na een zware val waarna je blij mag zijn dat je nog iets kan doen. Je mag blij zijn met het leven dat je niet verlamd bent, want die ene wervel was toch wel gebroken.  Jaren later neem je draad weer op. Je hebt het nog steeds niet verwerkt, maar je gaat door want het leven doet dit ook. Je gaat na een school waar je een richting volgt die je graag doet ook al valt deze niet mee. Je gaat aan handbal doen om jezelf te kunnen verdedigen. Je maakt er voor het eerst vrienden, vrienden die je niet laten vallen. Je probeert je best te doen voor iedereen en duwt jezelf naar achter, want nog steeds is er een klein stukje die zich niet durft openstellen voor anderen. Tot dat ene meisje je uit de nood komt helpen met een schoolopdracht en dit het begin was van een verder leven. Dit meisje verstond je, dit meisje behandelde net zoals iedereen en het meest belangrijkste zij liep niet weg wanneer je vertelde wat je allemaal tegengekomen bent in je leven, zij luisterde en probeerde je te helpen.

Denk je nog op dezelfde manier na, of kijk je nu al naar het leven in een ander opzicht. Er zijn veel mensen die zich niet zo veel openstellen voor anderen, bang om gekwetst te worden. Plaats je in hun plaats en probeer te luisteren. Want dit bovenstaand verhaal is waargebeurd en ik mag nog steeds trots zijn op de jongen die dit allemaal heeft doorstaan en nog steeds mee leeft. Ik ben trots op hem en iedereen mag dit weten.

Liefs, je meisje x

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s