Endless love

“The best love is the kind that awakens the soul and makes us reach for more, that plants a fire in our hearts and brings peace to our minds. And that’s what you’ve given me. That’s what I’d hoped to give you forever.” ―Nicholas Sparks

Liefde, dat ene gevoel dat je niet kan uitleggen, maar je toch probeert. De ene persoon zegt dat liefde vertrouwen is, een ander iemand zegt dat liefde om iemand geven is. Maar wat is liefde nu eigenlijk?

Wel, liefde… Liefde kan niemand helemaal exact uitleggen. Het is geen exacte wetenschap, je kunt er geen definitie of formule voor geven. Het is een gevoel, een gevoel die je blij zou moeten maken.

Uit persoonlijke ervaringen kan ik liefde best beschrijven als een gevoel dat ik krijg wanneer ik een bericht krijg van hem, hem zie (of het nu Skype of face-time of echt is, maakt niet uit) of wanneer ik enkele aan een herinnering met hem denk en ik moet beginnen lachen. Lachen en andere mooie, prachtige herinneringen opnieuw herinneren zonder dat ik wist dat ik ze nog in mijn hersenen had. Weten dat hij waarschijnlijk aan me denkt, me verrassen aan mijn voordeur om acht uur ’s avond om sorry te zeggen na een ruzie, een roos geven na een bepaalde tijd dat we samen waren. Bij deze momenten ben ik er van overtuigd dat ik hem graag zie, zelf wanneer ik het gevoel heb dat als ik zeg dat ik hem graag zie dit te weinig is om uit te drukken hoeveel voor me betekend al weet ik waarschijnlijk daarvan de helft nog niet van hoeveel hij effectief voor me betekent. Hij maakt mij gelukkig, hij is diegene waarmee ik mijn leven wil delen. Hij is diegene waarvoor ik smelt elk moment ik hem zie of zelf maar aan hem denk en geloof me dit is bijna 24/24, 7/7.. En dan nog voelt dit pas als een zandkorreltje aan het strand.

Het was liefde op het eerste gezicht. En misschien geloof ik daar niet helemaal in, toch ben ik blij dat dit zo was. Hij keek naar mij en ik keek naar hem. We hebben onze eerste ontmoeting anders doorgebracht dan andere koppels, denk ik. We hebben een kleine film opgenomen. Het was misschien een schoolopdracht, maar dan nog, we waren samen ook al kenden we elkaar toen nog niet zo goed. Deze keer heeft school ons naar elkaar gebracht. De tijd die we met elkaar gespendeerd hebben was elke seconde waard. Soms wel een uur onderweg met het openbaar vervoer maar dit heb ik er voor over alleen om bij hem te kunnen zijn. En soms maken we wel eens ruzie, maar door deze ruzies leren we elkaar ook beter kennen. We zeggen even wat we echt denken, voelen of willen weten ook al kan dit soms heel bot klinken. De andere weet dan ook wat deze persoon van iets vind en dan is het de bedoeling om daar rekening mee te houden voor zover het kan. Zo leren we ook beseffen wat we hebben en wat we niet mogen verliezen, het bij elkaar zijn. Dat is het belangrijkste van allemaal.

Ieder moment we samen zijn voelt als een droom. Net als het sprookje Assepoester… Alleen wacht ik soms tot het slechte moment komt. Is dit niet zo dat er in een sprookje altijd iets slechts gebeurt? Ik hoop echt uit de grond van men hart dat ik dat nooit moet meemaken. Of leef ik dan in een droom in plaats van in een sprookje? Het voelt anders dan andere relaties, beter. Het is net alsof dit mijn eerste relatie is, ook is dit niet zo. Het is niet uit te leggen, dat gevoel dat hij me geeft. Waarom willen mensen dit altijd kunnen uitleggen? Want er is geen enkele liedje die helemaal beschrijft hoe ik me echt helemaal voel, het beschrijft enkel een deel van mijn gevoel voor hem…

Weet iemand hoe ik me voel of wil er iemand iets toevoegen? Laat het me weten!! X

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s