Thoughts

Iedereen is anders, dat weten we nu al. Of dit wordt ons toch veel gezegd en duidelijk gemaakt. Maar waarom denkt iedereen maatschappelijk dan hetzelfde.

We worden geboren en worden een denkwijze ‘opgelegd’. We volgen deze manier ons hele leven lang, maar denken nooit na over andere manieren. Wat als we ruimer denken, wat als we alles accepteren en zien wat er op ons afkomt in plaats van ons beschermend af te schermen. Wat als mensen praten met elkaar, in plaats van over elkaar. Wat als iedereen wat vriendelijker zou zijn tegen elkaar.

We kunnen die eenzame vrouw die moeite heeft, helpen oversteken, we kunnen een babbeltje slaan aan het bushokje, we kunnen elkaar helpen in nood. Maar waarom vellen we een oordeel vooraleer we mensen kennen. Of nog erger, waarom wachten we tot iemand anders die vrouw ten hulp schiet terwijl wij erop staan te kijken. Zijn we dan zo op onszelf gekeerd dat we ze niet willen leren kennen? Zijn we elk dan zo individueel geworden?

 

Advertenties

Definiteness

Wat als ons leven al bepaald is voor we nog maar geboren waren?

Bepaald wie we beschouwen als onze vrienden, wat we gaan leren, hoeveel kinderen we zullen hebben, hoe we die opvoeden. Zou het er dan nog toe doen welke keuzes we maken? Zou het er dan nog toe doen als we een verkeerde keuze maken en we de gevolgen ervan moeten dragen? Zou de mens dit doorhebben dat zijn of haar leven al voorbestemd is? Zou het leven dan wel zin hebben, als ons doel toch al bepaald is?

Zou de mensheid dan geen ander leven willen?

Misschien zou iemand de maatschappelijk goedgekeurde zaken anders aanleren en een ommekeer maken in de mensheid. Niet iedereen moet dezelfde waarden en normen hebben en zo opvoeden. Wat als de mens eens verder leert denken dan wat de maatschappij ons zegt.

Een gewone dag

Het leven gaat te snel aan ons voorbij…

We vinden ons leven zo van zelfsprekend, omdat we niets anders kennen. We zijn zo opgegroeid net zoals onze ouders zo zijn opgegroeid.

Hebben we dan geen moment nodig om stil te zijn en na te denken waar we staan in ons leven, waar we naartoe willen en hoever we van ons doel vandaan zijn?

Together alone

‘Good, bad or indifferent, if you are not investing in new technology, you are going to be left behind.’ – Philip Green

Soms vraag ik me af hoe ik me zo alleen kan voelen op een overbevolkte wereld. Ik kan in de winkelstraten lopen en me onzichtbaar voelen, alsof niemand om me geeft of ik daar wandel of niet.

Dit heeft meer met de maatschappij waarin we opgegroeid zijn te maken dan met de medemens. De dag van vandaag loopt iedereen rond met een gsm constant in hun handen. Ja, vooral die jongeren. Wel ik ben ook een jongere en toch hecht ik steeds meer en meer belang aan echt contact met mensen en geen virutueel contact. We zijn op de ene plaats maar communiceren met een andere plaats waardoor we niet meer in het nu leven. Ja, wij zijn opgegroeid met deze technologie, maar dit is geen excuus. Er is echter wel een verschil tussen gebruiken en misbruiken van deze snufjes. Zo heeft technologie ons vele dingen bijgeleerd, denk maar aan al die wetenschappelijke onderzoeken. Maar aan de andere kant is de technologie de dag van vandaag een soor vergif geworden als je denkt hoeveel ongevallen er gebeuren door mensen die bezig zijn met bijvoorbeeld sms of hun gsm zoeken. Men creeërt een virtueel persoon en leeft het echte leven niet meer.

Dit vind ik heel jammer. Er valt zo veel te beleven op deze prachtige wereld die langzaam aan het veranderen is, grotendeels door onze technologie. Je kan perfect een leven leiden zonder je gsm steeds bij de hand te hebben.

Nu ik het bedenk is dit wel wat ironisch nu ik een blog aan het typen ben op de technologie de dag van vandaag… Maar ik hou meer afstand van mijn gsm. Hopelijk doen jullie dit ook en gaan we weer op weg naar een prettige wereld om in te leven met enkel technologie die broodnodig is.

X

Happiness

Mijn leven is momenteel een totale chaos. Ik wil terug gelukkig worden, terug een leven waar ik iedere dag kan lachen.

Thuis loopt niet alles even goed. De kloof tussen mijn stiefma en ik wordt zodanig groot dat ik hier zo snel mogelijk weg wil. Op school zijn er dan van die meisjes die denken dat ze alles zijn en je leven zuur maken. Men toekomst ziet er ook niet al te best uit als ik blijf doen wat ik nu doe.

Ik wil men leven terug. Terug kunnen lachen met onnozele dingen. Terug graag naar school willen gaan.

Please kan er iemand helpen om mijn motivatie terug te vinden om te studeren of om zelf maar iets positiefs te zien?

X

Done

Ja inderdaad die mooie tijd is afgelopen… My perfect boy is niet langer van mij. 

De afgelopen maand was extreem hard en moeilijk. Je moet jezelf terugvinden en je leven weer oprapen zonder die persoon. De momenten waarop hij je wakker belt, vraagt hoe het met je gaat, gewoon naar je kijkt zijn voorbij… Jammer genoeg. 

Ik mis hem enorm maar langs de andere kant vraag ik me af of ik hem mis of het gevoel mis dat ik iets ben voor iemand. Ik weet het echt niet… 

Iemand die raad kan geven? X

End of the beginning

Na 11 maand sta ik er weer alleen voor. Deze fantastische maanden werden afgesneden met de schaar door 1 domme gebeurtenis. Hieruit zie je hoe 1 keuze enorm gevolgen kan hebben.

Nu ik er weer alleen voor sta, heb ik enorm veel tijd over. Ik ben weer herbegonnen met tekenen, maar ook heb ik meer tijd voor school. Ik probeer socialer en vriendelijker te zijn tegen mensen. Toch op die momenten waar je opeens stilstaat bij het leven, bedenk je wat je mist. Deze geweldige persoon is nu geen deel meer van mijn leven tot mijn grote spijt. Ik had deze ene gebeurtenis nooit mogen laten gebeuren…

Moraal van het verhaal: denk na voor je iets doet.